Als ik straks oud ben, ziek en zwak,       en pijn verjaagt de slaap.      Als onrust bezit neemt van mij ,      doe dan wat onvermijdelijk is      en laat me gaan.....      een laatste goede daad.       Beslis voor mij en wees niet laf.      Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf?      Of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?      Ik ben niet bang voor het afscheid.       Je loopt niet weg: je kijkt me aan,      je noemt me bij mijn koosnaam en houdt me stevig vast.      Voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....       Wat jij liet doen, deed je voor mij.      Je hebt me nog meer pijn bespaard, voor zinloos lijden.      Nee, ....huil nu niet.      Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:       Jij bent mijn baas en ik jouw hond.                                                          Lizzy

Lady   23/04/2003 - 02/07/2008   Wat heb je tocheen verschrikkelijk leven gehad. Zwaar mishandeld geweest in Spanje zodat je pootjes helemaal kapot waren. Daarbovenop nog levercirrose die je uiteindelijk fataal is geworden. Drie maanden was je hier in België, waar je een gouden mandje hebt gekregen. Je baasjes, Swa en Julia, hadden er alles voor over om jou toch nog een gelukkige toekomst te geven bij hen. Wat ze met jou in je opvanggezin in Spanje niet hebben bereikt, hebben ze hier wel gedaan gekregen. Stilaan begon je te veranderen en het vertrouwen in je baasjes te winnen. Het was al zover dat je koekjes en vlees samen met de andere honden bij hen kwam halen. Je kwispelde zelfs met je staartje. Dat was het resultaat van veel geduld en vooral heel veel liefde. Ze hadden nog zoveel plannen met jou voor de toekomst maar eerst moesten je pootjes in orde zijn, zodat je met de tijd toch mee naar wandelingen kon gaan. Van de vijf jaren dat je geleefd hebt zijn er drie maanden dat je echt geluk en liefde gekend hebt. De drie laatste maanden van je miserabele leventje. Swa en Julia hadden je nog zoveel meer maanden en jaren willen geven maar het lot heeft daar anders over beslist. Lieve Lady, we zullen jou missen maar in onze harten en onze gedachten blijf je voor eeuwig doorleven. Ondanks je korte verblijf hier hebben we enorm vele en mooie herinneringen aan jou. Rust zacht kleine meid.   Lizzy

Apache(Patje)  06/2001 - 26/12/2007           Voor ons allerliefste Patje   Bang, doodsbang en ontredderd ben je hier bijna 4 jaar geleden aangekomen. Toen hebben Swa en Julia jou gezien en ze hadden meteen hun hart verloren aan jou. Je had leishmania, een ernstige ziekte maar dat kon hen niet deren. Ze wilden jou een goede thuis geven, samen met Tacha.   Die heb je ook gekregen. De eerste maanden hebben ze aan jou niet kunnen aankomen. Zo bang was je. Op hun tenen hebben ze door het huis gelopen omdat je toch maar niet zou schrikken. Om jou eten te geven was ook niet simpel. Dat moesten ze neerzetten en dan de kamer uitgaan, anders kwam je niet eten. Uren, dagen, maanden geduld hebben ze moeten hebben vooraleer ze jou voor de eerste maal hebben kunnen strelen. Want een hand die lief kon zijn en zacht over je pels ging, dat kende je niet.   Naarmate je wat langer bij hen was, kwam je meer en meer af om gestreeld te worden want je vond het toch wel fijn. Op een wandeling tussen al de andere honden voelde jij je echt in je nopjes. Dan kon jou iedereen aanraken. Maar eens thuis was het afgelopen. Na een half jaar is Toby erbij gekomen en men zag je zienderogen veranderen. Je blafte een heel pak minder naar mensen die geregeld over de vloer kwamen. Men kon je al eens aan je neusje strelen (als we geluk hadden)   Wekelijks ging je mee naar de weide, die helemaal afgespannen was en daar kon je naar hartelust rondlopen. Daar zagen we wat een gelukkig hondje je eigenlijk geworden was. Daar bloeide je helemaal open. Na nog een half jaartje is Dawny erbij gekomen. Toen zagen we jou weer enorm veranderen. Je kwam al iets gemakkelijker af om gestreeld te worden. We moesten wel een arm van bijna twee meter uitsteken om aan jou aan te kunnen maar je bleef al staan. Als er dan ook maar iemand zich verzette, was je weer weg.   Toen Sara er is bijgekomen, konden we onze ogen niet geloven. Je kwam gewoon zelf af om gestreeld te worden als we jou riepen. Ongelofelijk.   Maar helaas zijn je nieren je fataal geworden. Op een week tijd ben je enorm achteruit gegaan en vandaag heb je de strijd moeten opgeven.We hebben jou toch nog 3 jaar en 8 maanden een gelukkige thuis kunnen geven en daar zijn we al héél blij voor.   Lief Patje. Je was zo'n speciaal hondje dat menig mensenhart heeft gestolen. We zullen je missen. Lizzy

Kime      25/06/2009     Ik ben Kime,een galgo met een heel zwaar verleden.Bij mijn nieuwe baasjes werd ik als een prinses behandeld. De straat oversteken was voor mij een hele opdracht,mijn baasje moest mij dan(4x per dag) oppakken en  naar de overkant brengen, zo bang was ik van alles.   Ik had ook een hele lieve speelkameraad, Sabry,dat vond ik heel leuk. Helaas heb ik maar 4 maanden van mijn gelukkig leven mogen proeven         Zoals je mij hier ziet op de foto, zo ging ik elke dag slapen. Veilig en geborgen onder mijn rode dekentje en mijn kop op een hoofdkussen. Zalig! Ik werd hier echt verwend. Helaas ben ik op 25 mei door mijn pootjes gegaan. Mijn baasje heeft mij nog op de zetel gelegd maar ben dan in stilte van hen heengegaan. Nog een dikke poot aan mijn baasjes, Guido en Roxane en aan mijn zus Sabry. Ik zal julie nooit vergeten. Bedankt voor die mooie maanden die je mij nog hebt gegeven.

TESS       02/08/2003 - 05/07/2009

ZINO      2000 - 20/07/2009

WOODY      29/07/2009   Slechts 6 jaar was jij een deel van men leven en hebben we elkaar heel veel liefde gegeven, jij was altijd vrolijk, blij en zo ontzettend trouw, Je kon zo genieten en dat deed ik ook van jouw Maar nu moet je gaan, Naar de hondenhemel  Hier heel ver vandaan. Je zit voor altijd in men hart op een heel speciaal plaatsje heel apart.                                           .   Vaarwel Lieve Woody... Rust zacht...                  't vrouwtje Vicky  Spiky, Whisky, Tequiero, Nouka, Anubis, Blanqui, Hope, Yucca, Angel, Amika... 't baasje Filip De kindjes Dante en Manon

BARCINA     01/01/1997-10/08/2009 Op 12/12/2004 kwam ik aan te Burcht, daar kwamen mijn baasjes mij halen en ik mocht gelijk in de auto gaan zitten. Er zaten al 2 hondjes in (voor mij waren het precies konijnen een witte en een zwarte) die begonnen mij al direct af te likken, maar ik was daar niet zo voor. Vooraleer ik het wist waren we al te Merksem.  Jongens wat was dat! Enkele trappen, dat is goed voor mijn spieren en het bijzonderste een warm nestje, lekker drinken en eten. En gelukkig dat ik was! Enkele maanden nadien al aan zee op vakantie (met een lift). Jongens dat was genieten! Elk jaar gingen we daar terug naartoe. Ondertussen was er ook een soortgenootje bijgekomen wel jonger en speelser als ik maar ja, ik was nu eenmaal ouder. Tot over een 14tal dagen ik mij niet goed voelde en mijn baasjes(die mij een prinsessenleven hebben gegeven en Spanje helemaal hebben laten vergeten)met mij naar den dierenarts moesten gaan. Eerst urine getest en daarna bloed getrokken, dan nog een echo genomen. Het verdict was hard, LEVERCIROSE in de ernstigste fase. Eten ging niet meer en ik kon bijna niet meer op eigen benen staan. Mijn baasjes hadden veel verdriet. Ik zag naar hen met oogjes van “jongens flink wezen en mij helpen, dit wil ik niet!” hetgeen ze ook vandaag gedaan hebben. Ik heb mijn vrouwtje, voor ik in slaap werd gedaan, nog een likje gegeven en wou zeggen: “bedankt voor die mooie jaren en om bij mij te blijven tot ik naar de regenbooghemel ga, waar al vele soortgenootjes zitten”. Bedankt mijn lieve baasjes. Dit melden U Theo en Lydia Verheyen-Rotty Onze droefheid is niet te schatten maar ze heeft niet afgezien. Kusjes en we zien mekaar ooit weer en nog een likje van Uw zus Norita-sloeber-en flodder.

Tanny     19/08/2009  Liefste Tanny,                                                                                              Je gaf ons liefde, gezelschap en trouw. Wat hebben we genoten van al die jaren met jou. We weten dat het jou ook goed heeft gedaan, maar te snel moesten we je laten gaan. Je ging heel zachtjes….dicht tegen me aan. Dit afscheid doet zoveel pijn, doch wil ik je dankbaar zijn, om wat je voor mij was. Ik huil, ik kus je kop, je pootjes…. dag lieve lieverd. Wat zullen we je vreselijk missen. Slaap zacht Tanny bij je zusje Bobientje. Lieve meisjes, we houden van jullie.   Walter en Karin Ceulemans

Nolan          2001-07/09/2009  Lieve Nolan   Met jou komst is het hier allemaal begonnen.Je was ons éérste windekindje. 4jaar heb je bij ons mogen zijn,hebben we met volle teugen genoten van jou.Maar helaas heb je een korte maar hevige strijd tegen levercirrose verloren. Je was voor ons een zeer speciale galgo. Je was als een diamant. Hard qua pijngrens maar toch zeer fragiel en zacht met vele aangename kantjes. De schittering die je uitstraalde zal ons altijd bijblijven. Nolan, je zal in ons hart altijd blijven schitteren, iets wat nooit zal vervagen Rust nu maar zacht, lieve jongen, ga maar naar je vriendjes over de regenboogbrug.   Chantal en Ludo Driessens

Monique     01/01/1999-24/01/2010  Lieve Monique   We hebben jou vandaag moeten afgeven en net als bij je broer Nolan, na een korte maar hevige strijd. Je was ons moedertje, ons moeke, want iedere keer als er een hondje in opvang kwam, ontfermde jij je over hen. Een veel te groot hart had je , letterlijk en figuurlijk. Champ zal je ook enorm missen want jullie waren een koppel.Overal waren jullie samen. Je hebt gevochten om toch te kunnen blijven leven, je hart wou het niet begeven maar je kreeg zoveel hersen ataques dat de pijn ondraaglijk moest zijn.En toch wou je de strijd nog niet opgeven. We moesten jou verlossen uit die verschrikkelijke stijd, wat we met veel pijn in ons hart hebben gedaan. Ga nu maar lieve meid,over de brug waar je broer Nolan op jou zit te wachten.   Chantal en Ludo Driessens

Moira   Lieve Moira   Vandaag hebben we alscheid moeten nemen van Moira. Ze heeft de strijd moeten opgeven tegen agressieve tumoren aan maag en darmen. We zullen ze missen , ons grijze gekke muis.   Chantal en Ludo Driessens

Anka        27/04/2010                                                                                             Lieve Anka   Voor jou hadden we heel wat in het verschiet. Wij van AGV hadden jou uit het dodingstation laten halen en je volledig klaar laten maken voor je grote reis naar België. Hier zouden we voor jou een goede thuis gevonden hebben, waar je aan een nieuw leven kon beginnen, een leven zonder pijn en nare toestanden. Maar het heeft voor jou niet mogen zijn. Veel te vroeg ben je heengegaan. Ik had je zo graag leren kennen, je zou bij mij in opvang komen, ik had er zo naar uitgekeken. Een tumor is jou fataal geworden.   Slaap zacht lieve Anka   Lizzy

Gandalf          1995-4/05/2010   We laten met diepe droefheid weten dat onze Gandalf op 4/5/2010 rustig is ingeslapen,omringd door zijn vriendjes. We hebben gemeend door hem het verlossende spuitje te geven,en uit zijn lijden te verlossen,en hij is zacht van ons heengegaan. Lieve Gandalf we zullen je missen,we hebben je het eerst gezien op een wandeling,je liep gedwee mee aan de leiband en zocht een veilige thuishaven een warm kussentje voor het eind van je dagen,je was ongeveer 11 jaar toen je bij ons kwam en multi cultureel,want zo was ons verteld,dat je eerst bij zigeuners in Spanje bent geweest,en daarna in Duitsland bent beland maar hoeveel jaar of bij wie weten we niet,dan ben je in Antwerpen beland en door omstandigheden op uw 11de jaar weer op zoek moeten gaan naar een warm onderkomen. Joshephine van GRB had U op een wandeling bij en zocht een warm nest voor deze sukkelaar . We waren direkt verkocht en zijn nog diezelfde avond onze Gandalf gaan halen voor adoptie,toen we thuiskwamen onweerde het geweldig en onze andere galgo vrienden waren deels wantrouwig door het weer en onze nieuwe bewoner,maar dat heeft maar een uurtje geduurd en de storm zowel binnen als buiten was gekeerd. Onze Gandalf was thuis van de eerste dag,niet dominant en liet iedereen gerust,dus omgekeerd was het ook hetzelfde dus geen gevaar voor het leiderschap.Onze Gandalf was een vrij rustige gelukkige hond. Toen leefde ons Liesje nog een kleine schelty en hij was er tot over zijn oren verliefd op,hij was niet gekastreerd,ons Liesje was wel gesterliseerd maar er was duidelijk iets mis gelopen met de sterlisatie en op bepaalde momenten was hij echt een lover boy. Ze waren overal te samen en als we ze van elkaar wilden scheiden was er protest zowel van onze kleine shelty als van onze grote Gandalf. Nu op zijn laatste reis willen we hem zijn liefje niet onthouden en worden ze samen in een urnre verenigd,dinsdag 4 mei is hij van ons heengegaan en op woensdag 5 mei was hij terug thuis we danken hiervoor Antverpia Liberty,we hopen jongen dat je in het hiernamaals in de grote honden heme,l want daar hoor je thuis,vrolijk met ons Liesje van Uw verdiende rust kan genieten we zullen je allemaal missen beste vriend,dit melden U diep bedroefd Paul Diane Jordi Jana Zielsverwanten Lucera Andres Diwy Apache Lady

Tana        1999-05/2010 Allerliefste Tana,   Vanaf de eerste dag in Malaga hebben we je in onze armen en ons hart gesloten. Je voelde je van bij het begin bij ons thuis en het leek of we je reeds maanden bij ons hadden.  We kozen je omdat we vreesden dat je, door je negen levensjaren, nog lang ter adoptie ging staan.  Wat was je een lieve meid! Duwen met het kopje om geaaid te worden, pootjes geven zonder dat we dat aangeleerd hadden, … alles was goed om toch maar geknuffeld te worden.  Je was zo aanhankelijk, zelden of nooit verloor je ons uit het oog wanneer we ergens waren.  Je leek ons nooit te willen verlaten en toch hebben we je in onze armen moeten laten gaan.  We hadden je nog zovele jaartjes in ons midden willen houden en vertroetelen.  Het heeft niet mogen zijn.  Toch heb je nog 1 jaar en 7 gelukkige maanden bij ons geweest en van het leven mogen genieten. En genieten kon je: languit in je sofa veilig tussen ons in, lekker luierend op een kussen, zonnend op het terras op je dikke deken, rennend in de tuin.  Je genoot van elke minuut bij ons. Ook als snoezelhond bij de Alzheimerpatiënten en dementerenden in het woon- en zorgcentrum van Hoogstraten stal je menig mensenhart. Taantje, je hebt ons zoveel vreugde geschonken … het gaat je goed aan de andere kant bij ons Grosje en Jacky. Je blijft voor altijd in ons hart en onze gedachten.   Marc en Marie-Jeanne

Sloeber   1998-11/05/2010    Ongeveer acht jaar en 4maanden geleden gingen wij eens langs een asiel om wat eten te geven. Daar eens rond gelopen kwamen wij plots in een vertrek waar ook de katten zaten en er zaten ook een paar kleine hondjes,namelijk een mini Malthezer achtergelaten op de hondewei te Deurne.  Zijn bazin had hem gedumpt en geen adres achtergelaten.Wij besloten hem mee te nemen en hebben er geen moment spijt van gehad. Hij was al 4jaar en half dus een echte  poes om in je armen te nemen.Verleden jaar kreeg hij het aan zijn hartje en moest medicatie nemen voor het geruis en nu verleden week op 11Mei begon hij plots te niezen zonder stoppen.  Bleek bij de dierenarts dat hij een inwendige breuk aan zijn poep had en dat zou snel verslechteren en moest geopereerd worden,maar zijn hart liet die operatie niet meer toe en dan was er 95% kans dat hij de operatie niet overleefde en 80% kans dat ook aan de linkerkant aan zijn poep een tweede breuk zou komen. Dan hebben we besloten, na meer dan een uur, samen met de dierenarts om hem niet te laten afzien en hem bij zijn zus Barcina te laten gaan.Wij waren er kapot van en deze beslissing is één van de moeilijkste uit ons leven,maar hij heeft (en wie ons kent weet dat) een konings leven gehad. Vele traantjes van Theo en Lydia

Toby          2000- 05/07/2010       Iets meer dan 5 jaar geleden is Toby bij Swa en Julia aangekomen. Het was een prachtgalgo. Toby brompot noemde we hem want als er hem iets niet aanstond, gromde hij wel eens. Als we met hem aan het wandelen waren en er passeerde andere honden, was het geen probleem  maar ineens werdt het hem te veel en naar nummer ... in rij, viel hij ineens uit. Thuis kon er geen ander mannetje binnenkomen of hij moest zijn muilband op. Wat was hij het laatste jaar hard veranderd. Als er iemand met een reutje op bezoek kwam bij Swa en Julia, kon hij zelfs zonder muilband rondlopen. Af en toe gromde hij nog wel eens maar hij kon enorm veel verdragen. Het was een superlieve galgo en zeer aanhankelijk. Een aantal weken geleden werd er bij hem botkanker vastgesteld. Een zeer pijnlijke soort van kanker. De laatste week ging hij snel achteruit.   Zijn poot werdt steeds dikker en de pijn nam enorm toe. Het enige dat er nog aan te doen was, was pijnstillers geven. Swa en Julia hebben besloten om hem vandaag te laten inslapen. Rust nu maar zacht lieve Toby, ga maar naar je vriendjes over de regenboogbrug.                                                                                    Lizzy